यो”नीबाट निस्किएको चि’ल्लो चि”प्लो चलाउँदै स्त”न स्पर्श गर्दै थिए, तब…


स’न्तु’ष्ट पार्न कसैले सकेनन् । बैसाख जेठको गर्र्मीमा के”टीहरुलाई कुखुरा पालुं कि पोईला जाउं जस्तो हुन्छ भन्थे सांच्चै त्यस्तै

भएको थियो मलाई । कोठाभित्र गुम्सिएर म अनेक रंगीन कल्पनामा डुब्दै थिएं । मेरो श’रि”रमा पातलो सुतीको म्या”क्सी मात्र थियो । म्या”क्सीभित्र पे”ण्टी र ब्रा फुकालेर मिल्काई सकेकि थिएं । एक त ग”र्मीले गर्दा श’रि”रमा टाँसिने कपडाहरु लगाउनै नसकिने

त्यसमाथी यसरी रोमाञ्चित हुने कल्पनाको रंगीन संसारमा डुब्दा मलाई त्यस्ता कपडाहरुले अवरोध खडा गरेको महसुस हुने गर्छ ।

पढ्नको लागी खोलेको किताब खुल्लै मेरो पेटमाथी घोप्टो परेर नाईटोमा मुख जोतिरहेको थियो । म एउटा हातले म्या”क्सी माथी बाटै आफ्नै छाती खेलाईरहेकि थिएं ।

मलाई आफैंले छाती खेलाउंदा थोरै दुख्ने गरेर स् त न को मु ण् टो निचार्यो भने आनन्द लाग्छ त्यसैले पनि होला मेरो छातीको गोलाई र स्त न को मुण् टो निक्कै सप्रेको निबुवा जस्तो ठुलो ठुलो भएको ।

म उत्तानो परेर बिछ्यौनामा मडारिईरहेकि थिएं । मडारिने क्रममा तलबाट म्या”क्सी सुर्किईएर पेट सम्म आएको थियो । म अर्को हातले भने बाक्लिएर कालो हुंदै जाने क्रममा भएका रहर लाग्दा यो नि क्षेत्रका रौं हरु मु सार्दै थिएं ।

वाताबरणमा भएको ग”र्मी र मेरो रंगीन कल्पनाले उमारेको जोसको संमिश्रणले गर्दा मलाई मेरो यो नि भित्रबाट ज्वालामुखी विष्फोटन भएर लाभाहरु छरिन्छ कि जस्तै लाग्दैथियो ।

विष्फोटनकै संकेत स्वरुप मेरो या ेनिको मुखभागबाट निस्किएको चिल्लो चि प्लो प”दार्थ मेरो हातले स्पर्स गर्दै गर्दा ढोकाबाहिरबाट आमा कराउनु भयो ए १ सानी आज त बाख्राहरु मरिसकेहोलान ।

जा जा पानी लगेर दे अनि सिँयालमा सारेर आईज । मेरो एकाग्रतामा खलल पुर्याउंदा मलाई झनक्क रिस उठ्यो तर ‘कहाँ छन् बाख्रा रु’ मैले सोधें ।

खै कुन्नी त कहाँ छन रु बिहान लगेर कहाँ खुटेकि थिईस आमाको जवाफले पो थाहा भयो बाख्राहरु त म आफैंले लगेर बिकाशहर्को खेतमा खुटाएर आकि थें । लु जा झट्ट ,मरिसकेहोलान बाख्राहरु त ।

आमाको आवाज क्रमश मधुरो हुंदै गयो सायद मेरो ढोकाबाट फर्किसक्नु हुंदैथियो । यो तातो घाममा बाख्राहरु भएको ठाउं सम्म पुग्नु पर्ने हुंदा मरे जतिकै लागेको थियो मलाई तर विकाशलाई त्यहाँ भेटिन सकिने संभावनाले मलाई जाँगरिलो बनायो ।

म सपनाबाट ब्युँझिए झैं उठें र एउटा तौलिया कम्मर मा बेह्रें यसो गर्दा पातलो म्या”क्सीभित्रको मेरो बिना पे”ण्टीको या ेनिको आकार र

यो नि क्षेत्रका रौंहरु लुक्न सक्थ्यो । टाउकोमा सानो रुमाल राखेर घाम छेल्दै म बाल्टीभरी नुनपानी बोकेर बाख्राहरुलाई खुवाउन हिडें ।

बाख्राहरु भएसम्म पुग्नलाई खेतैखेत झण्डै २० मिनेट हिंड्नु पथ्र्यो । म बाटै भरी विकाशलाई सम्झंदै थिएं । हुनपनि अति साह्रै सोझो छ बिकाश ।

म प्रत्येक पटक उ संग नजिक पर्दा उसको स्पर्सको भोकी हुन्छु तर उसलाई भने केहि वास्तै छैन । मैले आँखाहरुले लाखौं पटक प्रेमको निवेदन हालीसकें तर विकाशले कहिल्यै बुझ्न सकेन ।

धेरै पटक एकान्तमा भेट हुंदा मैले जानी जानी स्त नहरु उसको कुम छा ती तिर रगडेर प्रणयको खुल्ला निमन्त्रणा दिईसकें तर उसलाई कुनै असर हुंदैन ।

सानै देखि नदेखेको , नजानेको भए म विकाशमाथी यौ,ना,ङ्ग छैन कि भनेर शंका गर्न सक्थें तर सानोमा संगै खेल्दा हरेक पटक विकाश

आफैं अघि सरेर लोग्नेको भुमिका निभाउंथ्यो भने मलाई स्वास्नीको भुमिका निभाउन बाध्य पाथ्र्यो । हामी निर्धक्क भएर बाख्राका पाठापाठीहरु उक्लाउक्ली गरे झैं खेल्थ्यौं ।